نویسنده: هومن رهنما
در صفحه 113 کتاب روشنائی آمده:
"درباره بی نهایت بودن آیات خدا در قرآن می فرماید :(( قُل لَّوْ كَانَ الْبَحْرُ مِدَادًا لِّكَلِمَاتِ رَبِّي لَنَفِدَ الْبَحْرُ قَبْلَ أَن تَنفَدَ كَلِمَاتُ رَبِّي وَلَوْ جِئْنَا بِمِثْلِهِ مَدَدًا))
یعنی، بگو اگر دریا مداد باشد برای نوشتن کلمات پروردگار من ، قبل از اینکه کلمات پروردگارم تمام شود ، دریا به آخر رسد. اگرچه بمثل آن مدد رسانیم.
سپس چگونه توانیم بگوئیم ، پیامبر دیگر نیاید و آیات خدا خاتمه یافته است ؟
و در قرآن کریم از قوم یهود که :((ید الله را مغلول)) تصوّر کرده اند مذمّت شده است:
((وَقَالَتِ الْيَهُودُ يَدُ اللّهِ مَغْلُولَةٌ غُلَّتْ أَيْدِيهِمْ وَلُعِنُواْ بِمَا قَالُواْ بَلْ يَدَاهُ مَبْسُوطَتَانِ يُنفِقُ كَيْفَ يَشَاء))
یهود گفتند :دست خدا بسته است . بسته باد دست هایشان و به آنچه گفتند لعنت شدند. دو دست خدا گشاده است و انفاق می کند آنچه را و هر گونه بخواهد."
ادامه مطلب
