نویسنده: مینو هاشمی – دانش آموز سال دوم دبیرستان
بیشتر اوقات، زمانیکه با مبلغین بهائی در مورد اظهار تدریجی امر باب بحث می شود ، بیان می کنند که پیامبران گذشته از جمله حضرت ابراهیم و حضرت عیسی مسیح و حضرت محمد هم مقام حقیقی خودشان را به صورت تدریجی بیان کردند! در این بخش قصد داریم این قضیه را بررسی کنیم.
1- در مورد حضرت ابراهیم:
"فی عیون الاخبار فی باب ذکر مجلس الرضا(ع)عند المأمون فی عصمه الانبیاء (ع) حدثنا تمیم بن عبدالله بن تمیم القرشی رضی الله عنه قال :حدثنی ابی عن حمدان بن سلیمان النیسابوری عن علی بن محمد بن الجهم قال:حضرت مجلس المأمون و عنده الرضا(ع) ، فقال له المأمون : یابن رسول الله (ص) ألیس من قولک ان الانبیاء معصومون؟ قال : بلی قال: فأخبرني عن قول الله عز و جل في حق إبراهيم ( ع ) فَلَمَّا جَن عَليْه اللَّيْل رَأى كَوْكَباً قالَ هذا رَبِّي؟ فقال الرضا ( ع ) إن إبراهيم صلی الله علیه وقع علی ثلاثة أصناف :صنف يعبد الزهرة و صنف يعبد القمر و صنف يعبد الشمس و ذلك حين خرج من السرب الذي أخفي فيه فَلَمَّا جَنَّ عَلَيْهِ اللَّيْل فرأى الزهرة قال هذا رَبِّي؟ على الإنكار و الاستخبار، فَلَمَّا أَفل الكوكب قالَ لا أُحِبّ الْآفِلِينَ لأن الأفول من صفات المحدث لا من صفات القدیم، فَلَمَّا رَأَى الْقَمَر َبازِغاً قالَ هذا رَبِّي ؟على الإنكار و الاستخبار ، "فَلَمَّا أَفَلَ قالَ لَئِنْ لَمْ يَهْدِنِي رَبِّي لَأَكُونَنَّ مِنَ الْقَوْمِ الضَّالِّينَ" يقول لو لم يهدني ربي لكنت من القوم الظالمين، فلما أصبح و رَأَى الشَّمْسَ بازِغَة قالَ هذا رَبِّي هذا أَكْبَرُ من الزهرة و القمر؟ على الإنكار و الاستخبار لا على الإخبار و الإقرار، فَلَمَّا أَفَلتْ قالَ للأصناف الثلاثة من عبدة الزهرة و القمر و الشمس:" يا قَوْم ِإِنِّي بَرِيءٌ مِمَّا تشْرِكُونَ إِنِّي وَجَهْت وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَالسَّماواتِ وَ الْأَرْضَ حَنِيفاً وَ ما أَنَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ" و إنما أرادإبراهيم ( ع ) بما قال أن يبين لهم بطلان دينهم و يثبت عندهم أن العبادة لا تحق لمن كان بصفة الزهرة و القمر و الشمس ، و إنما تحق العبادة لخالقها و خالق السماوات والأرض و كان ما احتج به على قومه ما ألهمه الله تعالى و آتاه ، كما قال الله تعالی وَ تِلْكَ حُجَّتنا آتَيْناها إِبْراهِيمَ عَلى قَوْمِهِ فقال المأمون: لله درك يا ابا الحسن."
(تفسیر نورالثقلین- ج1- صفحه 735)
پس همه سوالات حضرت ابراهیم "علی الانکار و استخبار" بوده و نه "اخبار و اقرار".
توجه بفرمائید ، اینجا فرموده اند: :"خدای من این هست؟!"
با این وجود ، آیا می توان بیان کرد که حضرت ابراهیم مقام حقیقی خودشان را به صورت تدریجی بیان کردند؟!
2- در مورد حضرت محمد:
مدیر سایت آئین بهائی نوشته:" حضرت محمد اصل ادعا و دعوتشان را مدتها پنهان كردند و جز نزديكانشان كسي از موضوع خبر نداشت." در حقیقت ایشان قبول دارند که نزدیکان حضرت محمد از اصل ادعای ایشان با خبر بودند و در این مورد حضرت محمد تقیه نکردند ، ولی آیا حضرت باب ، اصل ادعای خودشان را به نزدیکانشان اطلاع داده بودند؟! مسلماً خیر ، زیرا ایشان ابتدا ادعای بابیت داشتند ، چطور ممکن است که نزدیکانشان از اصل ادعای او با خبر باشند؟!
در جلد دوم کتاب اسرار الآثار خصوصی آمده:
"در اولین کتاب آیات خود یعنی شرح سوره یوسف نداء به عنوان بابیت مرتفع نمود قوله:
...اعلموا یا اهل الارض انّ الله قد جعل مع الباب (خود آن حضرت)بابین من قبل (شیخ و سید)لیعلّمکم امره علی الحق بالحق من حوله علی الحق مشهوداً و انّ الله قد قدّر لکم فی الباب باباً (ملا حسین بشرویه) علی الاذن لیبلّغکم الی الباب باذنه."
(اسرار الآثار خصوصی- جلد دوم- صفحه 11)
ترجمه قسمت رنگی:
" ای اهل زمین ! بدانید که همانا خدا همراه باب (یعنی میرزا علی محمد) دو باب از قبل فرستاد (یعنی شیخ احمد و سید کاظم) تا امرش را به شما بیاموزد."
خلاصه آنکه ایشان در ابتدا ادعای بابیت داشتند و نزدیکانشان هم ، ایشان را امام زمان نمی دانستند.
در این خصوص به لینک زیر رجوع کنید:
http://www.okaliptoos.blogfa.com/post-168.aspx
3- در مورد حضرت عیسی مسیح در قرآن آمده:
"قَالَ إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ آتَانِيَ الْكِتَابَ وَجَعَلَنِي نَبِيًّا "(سوره مريم - آیه 30)
[عيسى به سخن آمد و] گفت: من بنده خدايم، به من كتاب داده و مرا پيامبر ساخته است.
با این وجود ، آیا می توان بیان کرد که حضرت عیسی مسیح مقام حقیقی خودشان را به صورت تدریجی بیان کردند؟!
بقیه پیامبران هم در اصل ادعای خود تقیه نکردند.
این بحث تقیه را که مدیر سایت آئین بهائی مطرح کردند ، حتی از طرف خود بهائیان نیز مورد پذیرش قرار نگرفت. بد نیست مدیر سایت آئین بهائی نظرات قبلی دوستان را هم مطالعه فرمایند.
حتی در این زمینه یک لینک هم داده شد:
http://www.newnegah.org/articles/369
ولی متأسفانه ایشان به این مطالب توجهی نکردند.
از اینها گذشته خود نقطه اولی در صحیفه عدلیه بیان کرده:
"رابع معرفت امام است و در این مقام بر کل موجودات فرض است . معرفت دوازده نفس مقدس که قائم مقام ولایت مطلقه بوده باشند...و اسماء مقدسه ایشان که مرایای بیان است ، اینست الحسن بن علی و الحسین بن علی و علی بن بن الحسین ...الحجه القائم محمد بن الحسن صاحب الزمان و الفاطمه الصدیقه صلوات الله علیهم اجمعین. "(صحیفه عدلیه- صفحه 27)
پس ایشان در اینجا به الحجه القائم محمد بن الحسن صاحب الزمان اشاره کردند و در ادامه بیان کردند:
"همانا به راستی این کلمات عقاید من است در پیشگاه تو ای پروردگارم ! بدان ها زنده شده ام و با آنها خواهم مرد و در قیامت در پیشگاه تو با همان ها برانگیخته خواهم شد"(صحیفه عدلیه- صفحه 42)
از این عبارات بر می آید که سید باب قلباً و از روی حقیقت ، خود را نایب امام غایب می دانسته .
پس میرزا علیمحمد نمی بایست در ادعای خود که اساس دیانت اوست ، تقیّه نماید. زیرا حقیقت دین را پنهان داشته و دیگران را به گمراهی انداخته است.
جدا از اینها ، به فرض اینکه (توجه کنید به فرض اینکه ) پیامبران گذشته ادعاهایشان را به صورت تدریجی بیان می کردند ، آیا هر کس که ادعاهایش را به صورت تدریجی بیان نماید پیامبر محسوب می شود؟!
پس لطف بفرمائید ابتدا حقانیت حضرت باب را برای ما ثابت کنید.
امیدوارم که حقيقت روشن شده باشد .
با تشکر از توجه شما
